تبلیغات
حسابداری بازرگانی - مفاهیم و مقدمات بازارهای آتی و اوراق خرید معامله

قراردادهای آتی  futures contract : قرارداد آتی توافقنامه ای مبتنی بر خرید یا فروش دارایی در زمان معین در آینده و با قیمت مشخص است.

  یك سرمایه گذار ممكن است، در ماه مارس به كارگزار خود خرید5000 بوشل ذرت را به تحویل در ماه ژوئیه سفارش دهد. این دستور باید فوراً به یك معامله گر منتقل شود. امکان دارد، همزمان سرمایه گذار دیگری در كنزاس به كارگزار خود، فروش 5000 بوشل ذرت را به تحویل ماه ژوئیه سفارش دهد. این سفارشات نیز باید به معامله گر بورس شیكاگو منتقل شود. با ملاقات حضوری دو معامله گر و توافق بر سر قیمت معین، این معامله انجام میشود.

 در این حالت گفته میشود، سرمایه گذار نیویوركی كه توافق كرده است، تا غلات تحویل ماه ژوئیه را بخرد، به اصطلاح موقعیت یا موضع معاملاتی خرید را و سرمایه گذار دیگر كه توافق كرده است، تا غلات تحویل ماه ژوئیه را بفروشد، اصطلاحاً موضع معاملاتی فروش اتخاذ كرده است. قیمت مورد توافق طرفین را قیمت قرارداد آتی میگویند.

 موضع معاملاتی خرید long Position: در بازار آتی، افرادی كه مبادرت به خرید قرارداد آتی كنند، به گونه ا ی كه متعهد شوند، در تاریخ انقضا دارایی پایه را تحویل بگیرند، اصطلاحاً میگوییم در موضع معاملاتی خرید قرار گرفته اند.

 موضع معاملاتی فروش Short Position: به موقعیت فردی كه قرارداد فروش اوراق بهادر، كالا، ارز و مانند این ها را منعقد كرده، در حالی كه فاقد آن است، اصطلاحاً short می گویند.

 بازار فرابورس over–the–counter market (OTC): در كنار بازارهای سازمان یافته بورس، مجموعه ای از بازارهای فرابورس وجود دارند؛ كه برخلاف بورسها كه از نظر فیزیكی مكان معینی دارند، این بازارها، به صورت شبكهای مبتنی بر ارتباطات تلفنی و رایانه ای هستند كه معامله گرانی را به همدیگر مرتبط میسازند كه نمیتوانند به طور حضوری با هم ارتباط برقرار كنند. معمولاً، مكالمات تلفنی در بازارهای فرابورس ضبط می شوند و در دعاوی حقوقی یا در موارد اختلاف برانگیز بین معامله كنندگان، مورد استناد قرار میگیرند.

 پیمانهای آتی Forward Contracts:  پیمان آتی از آن جهت كه توافقی است مبتنی بر خرید یا فروش یك دارایی در زمانی معین در آینده و با قیمت مشخص، شبیه قرارداد آتی است. اما وجه تمایز این دو درآن است، كه قراردادهای آتی در بورس معامله میشوند و پیمان های آتی در بازارهای فرابورس. مورد معامله، در پیمانهای آتی اغلب، ارزهای خارجی هستند.

 قراردادهای اختیار معامله Option: به طور كلی، میتوان حق اختیار معامله را به دو دسته تقسیم كرد اختیار خرید و اختیار فروش. یك اختیار خریدCall Option  در واقع این حق (و نه الزام) را به دارنده آن میدهد، كه دارایی موضوع قرارداد را با قیمت معین و در تاریخ مشخص یا قبل از آن، بخرد.به همین ترتیب، یك اختیار فروش Put Option به دارنده آن این حق را میدهد، كه دارایی موضوع قرارداد را با قیمت معین و در تاریخ مشخصی و یا قبل از آن بفروشد. قیمتی را كه درقرارداد ذكر میشود، قیمت توافقی یا قیمت اعمال exercise price (strike price) گویند. و تاریخ ذكر شده در قرارداد را، اصطلاحاً تاریخ انقضا یا سررسید اختیار معامله  Exercise date or expiration date or maturity می گویند.

 اختیار خرید یا فروش، هر كدام به دو حالت اروپایی و آمریكایی تقسیم میشود. قرارداد اختیار اروپایی European option فقط در تاریخ سررسید قابلیت اعمال دارد. در حالی كه قرارداد اختیار آمریكاییAmerican option در هر زمانی قبل از تاریخ سررسید یا در تاریخ سررسید قابل اعمال است.

 یك ورقه اختیار معامله به دارنده آن حق یا اختیار انجام كاری را میدهد؛ نه اینكه او را ملزم به انجام كاری كند. این ویژگی، وجه تمایز ورقه اختیار معامله از قراردادهای آتی است.

 انواع معامله گران: سه گروه مهم معامله گران در بازارهای قراردادهای آتی، پیمانهای آتی و قراردادهای اختیار معامله عبارتند از: پوشش دهندگان ریسك، سفته بازان و آربیتراژگران.

  پوشش دهندگان ریسك Hedgers : پوشش دهندگان ریسك در موقعیتی هستند كه در معرض ریسك مرتبط با تغییر قیمت دارایی اند. آنها از قراردادهای فوق برای كاهش یا حذف این ریسك استفاده می كنند. در پوشش ریسك هزینه یا قیمت دریافتی بابت دارایی پایه، تضمین می شود ولی اینكه نتیجه ناشی از پوشش ریسك بهتر از حالت، عدم پوشش ریسك باشد، هیچ اطمینانی وجود ندارد.

مثالی در مورد پوشش ریسك با استفاده از پیمان های آتی: شركت اول باید در ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۰ بابت خرید کالا از شرکت انگلیسی مبلغ ۱۰ میلیون پوند پرداخت نماید. شركت دوم در ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۰ مبلغ ۳۰ میلیون پوند از مشتری انگلیسی خود دریافت خواهد نمود. نرخ های بازار نشان می دهد که استرلینگ سه ماهه آینده را میتوان به ازای هر پوند انگلیس، 5144/1 دلار فروخت و به ازای هر پوند انگلیس، 5149/1 دلار خریداری نمود.

 راهبرد پوشش ریسك شركت اول: خرید مبلغ ۱۰ میلیون پوند در بازار پیمان آتی سه ماهه، به منظور تثبیت نرخ مبادله ارزها در نرخ 5149/1 دلار برای مبلغ استرلینگی که خواهد پرداخت.

 راهبرد پوشش ریسك شركت دوم: فروش مبلغ 30 میلیون پوند در بازار پیمان آتی سه ماهه، به منظور تثبیت نرخ مبادله ارزها در نرخ 5144/1 دلار برای مبلغ استرلینگی که دریافت خواهد نمود.

 مثالی در خصوص پوشش ریسك با استفاده از اختیار معاملات: یک سرمایه گذار1000 سهم مایکروسافت را در اختیار دارد و میخواهد خود را در برابر کاهش احتمالی قیمت سهام در طی دو ماه آینده پوشش دهد. قیمت فعلی سهام مایکروسافت 73 دلار و قیمت اختیار فروش با سررسید در جولای و قیمت توافقی، 65 دلار، معادل 5/2 دلار می باشد. این شخص ۱۰ قرارداد اختیار فروش (هر قرارداد برای 100 سهم) با هزینه 2500 دلار خریداری مینماید. سرمایه گذار این حق را دارد که در طول دو ماه آینده1000 سهم را حداقل به قیمت 65000 دلار بفروشد.با اینكه انتخاب این استراتژی2500 دلار هزینه در بردارد، ولی در عوض تضمین میكند، كه حداقل قیمت فروش سهام برای هر سهم تا زمان سررسید اختیار، ۶۵ دلار باشد. اگر قیمت بازار سهام کاهش یابد، شخص میتواند اختیار فروش را اعمال كند و 65000 دلار بابت فروش سهام دریافت كند، كه با كسر هزینه 2500 دلار برای خریداختیار معامله، درآمد خالص وی، مبلغ62500 دلار می شود. اگر قیمت بازار بیش از۶۵ دلار شود، اختیار فروش اعمال نمیشود و منقضی میگردد.            

 با این دو مثال تفاوت بین پیمانهای آتی و اختیار معاملات برای پوشش ریسك، آشكار میشود. پیمان های آتی برای ایجاد حالت بی تفاوتی نسبت به ریسك طراحی شده ا ند؛ یعنی قیمتی را كه پوشش دهنده ریسك برای دارایی پایه دریافت می كند یا می پردازد، تثبیت می كنند. در مقابل، قراردادهای اختیار معامله تضمین ایجاد میكنند. این قراردادها برای سرمایه گذاران این امكان را فراهم میکنند، که تا خود را در مقابل حركت نامطلوب قیمت، محافظت كنند و در عین حال، از حركت مطلوب قیمتها منتفع شوند. برخلاف پیمانهای آتی، برای ورود در قراردادهای اختیار معاملات هزینه هایی جهت قیمت اختیار معامله پرداخت میشود.

 سفته بازان Speculate : سفته بازان تمایل دارند كه حركت آتی قیمت دارایی را پیش بینی كنند. قراردادها و پیمانهای آتی و اختیار معاملات نوعی اهرم ایجاد میكند. بنابراین سود یا زیان بالقوه آنها افزایش می یابد.

 مثالی در مورد سفته بازی با استفاده از قراردادهای آتی: سرمایه گذار بر این باور است که پوند انگلیس در برابر دلار آمریکا در طول دو ماه بعد تقویت خواهد شد و براساس همین پیش بینی میخواهد دست به سفته بازی بزند.

 راهبردهای پیشنهادی:

 1- 250000 پوند با قیمت 411750 دلار بخرد و در حسابی که به آن بهره تعلق میگیرد، سپرده گذاری نماید، به این امید که بعد از دو ماه میتواند آن را به مبلغ گرانتری بفروشد و سود خود را بردارد.

 2- در ۴ قرارداد آتی آوریل (هر قرارداد 62500 پوند)، موضع معاملاتی خرید اتخاذ نماید. این کار باعث ایجاد تعهد سرمایه گذار نسبت به خرید 250000 پوند با قیمت 410250 دلار در ماه آوریل می شود. چنانچه نرخ مبادله ارزها در ماه آوریل بیشتر از 641/1 باشد  سرمایه گذار سود خواهد برد.

 نتایج احتمالی:

 1- اگر نرخ مبادله ارزها در طول دو ماه به 7/1 برسد، سرمایه گذار با اتخاذ راهبرد اول 13250 دلار و با اتخاذ راهبرد دوم 14750 ذلار سود می برد.

 2- اگر نرخ مبادله ارزها در طول دو ماه به 6/1 برسد، سرمایه گذار با اتخاذ راهبرد اول 11750 دلار و با اتخاذ راهبرد دوم 10250 دلار زیان می كند.

 این دو گزینه اختلاف كمی را در مقدار سود یا زیان در دو حالت مبادله، در بازار نقدی یا بازار آتی، نشان می دهد. ولی با احتساب بهره در محاسبات باعث می شود كه سود یا زیان در دو حالت فوق، یكسان باشند. با این حساب، تفاوت دو گزینه فوق در چیست؟ گزینه اول به یك سرمایه گذاری و پیش پرداخت مبلغ 411750 دلار نیاز دارد. در حالی كه در گزینه دوم، فقط كمی نقدینگی یعنی 25000 دلار لازم است.

 مثالی از سفته بازی با استفاده از اختیار معاملات: فرض كنید الان ماه اكتبر است و یك سفته باز پیش بینی میكند، كه ارزش شرکت آمازون در دو ماه آینده افزایش خواهد یافت. قیمت سهام فوق در حال حاضر، ۴۰ دلار است و یك اختیار خرید دو ماهه با قیمت اعمال ۴۵ دلار، به قیمت ۲ دلار فروخته میشود. دو راهكار را برای یك سفته باز با سرمایه ۴۰۰۰ دلار وجود دارد: گزینه اول این است كه ۱۰۰ سهم بخرد. گزینه دوم شامل خرید ۲۰۰۰ اختیار خرید است. فرض كنید پیش بینی سفته باز درست باشد و قیمت سهم آمازون در ماه دسامبر به 70 دلار برسد. گزینه اول كه خرید سهام بود، 3000 دلار سود ایجاد می كند اما گزینه دوم بسیار سودآورتر است. یك اختیار خرید بر روی سهام آمازون با قیمت توافقی ۴۵ دلار، درآمدی معادل ۲۵ دلار نصیب سفته باز میكند، چرا كه ورقه اختیار خرید، او را قادر می سازد، كه سهام ۷۰ دلاری را با قیمت ۴۵ دلار بخرد. كل سودی كه در روش دوم نصیب سفته باز میشود 46000 دلار است.

 بنابراین سود حاصل از انتخاب استراتژی اختیار خرید، بیشاز ۱۵ برابر سود حاصل در انتخاب استراتژی خرید سهام است. در ضمن، توجه كنید كه اوراق اختیار خرید، میزان زیان بالقوه را نیز افزایش می دهد.

 آربیتراژگران: آربیتراژگران از مزایای تفاوت قیمت بین دو یا چند بازار مختلف استفاده میكنند. آربیتراژ عبارت است از فرصت دستیابی به سود بدون ریسك،از طریق ورود همزمان در دو یا چند بازار. فرض كنید، سهامی همزمان در بورس سهام نیویورك و بورس سهام لندن معامله می شود. همچنین فرض كنید، قیمت این سهام در بورس نیویورك ۱۷۲ دلار و در بورس لندن ۱۰۰ پوند است. اگر نرخ مبادله پوند و دلار، برابر 75/1 دلار برای هر پوند باشد، آنگاه آربیتراژگر میتواند با خرید مثلاً ۱۰۰ سهام از بورس نیویورك و فروش آن سهام در بازار لندن به سود بدون ریسك 300 دلار دست پیدا كند.

 

 این متن خلاصه ای است از فصل اول كتاب مبانی مهندسی مالی و مدیریت ریسك نوشته جان هال و ترجمه سجاد سیاح و علی صالح آبادی است كه بر خواندن مثالهای بیشتر و درك بهتر مفاهیم لازم است حتما به كتاب مراجعه گردد.





نوع مطلب : مدیریت مالی،
برچسب ها :




حسابداری بازرگانی
سوالات.برنامه ها.مطیها و... مربوط به حسابداری فقط در اینجا!!!!!!
درباره وبلاگ

باسلام خدمت شما دوستان گل من پوریا عباسی دانشجوی رشته حسابداری بازرگانی آموزشکده شهید بهشتی هستم واین وبلاگ برای انجام صرف وقت خود در محیط اینترنت استارت شده است . تشکر میکنم از شما دوستان عزیز که این وبلاگ را انتخاب کردید
********************************
درضمن یادآوری میشود که منبع فایل ها ذکر شده است.
********************************
با سپاس فراوان مدیریت وبلاگ : پوریا عباسی

مدیر وبلاگ : پوریا عباسی
موضوعات
نویسندگان
آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :